[foto's]

Zaterdag 29 augustus 2009 was het tijd voor ons eerste optreden van dit seizoen.

Om half 1 waren Maaike, Pieter, Arie, Jan, Vincent en Ellen bij Vincent (en Carry) thuis om naar Amsterdam Osdorp te rijden. Na eerst nog een kopje koffie (en thee) om onzelf moed in te drinken gingen we op weg naar de Lutkemeerpolder.

Het doel van ons optreden was het openhouden van de bio-zorgboerderij de Boterbloem. Nu was dit doel al bereikt d.m.v handtekeningen. Toen we aankwamen was er een heuse artiesteningang met een automatisch hek. Wie het breed heeft, laat het breed hangen volgens Arie.

Binnen was er meteen verwarring bij de organistatie. Moesten ze nu wel of niet de sprekers aankondigen en hoe zat het met de eerste artiest? Gelukkig zijn wij van de inprovisatie en lossen we wat dat betreft alles op.De organistatie bleek dit ook de normaalste zaak van de wereld te vinden! 

Pieter klom dus maar op de aanhanger van een vrachtwagen dat als podium diende, om ons voor te stellen en Bo (Jengels) Terry aan te kondigen. Na haar optreden waren wij aan de beurt om onze eerste scene te spelen. Maaike en Ellen liepen het podium op om de band te verwisselen. We hadden eerst wat problemen met de microfoon die begon rond te zingen en zeer weinig bewegingsruimte, maar we hebben een paar kinderen horen lachen op de voorste strobalen. We belden Pieter om te helpen met onze bandenwissel en hij kwam op met twee taikwondo banden. Die konden we mooi wisselen. Volgens ons kon dit niet de bedoeling zijn en daarom belden we Jan die op kwam met een fietspomp. Hij heeft nog geprobeerd om de banden van Pieter op te pompen, maar dat vonden Maaike en Ellen ook niet de oplossing. Arie kwam ons helpen met een geluidsband. Als we die zouden afrollen konden we het lint wel wisselen. We hebben het even geprobeerd, maar dat was het toch ook niet. Als laatste kwam Vincent op het volle podium.Hij had een reservewiel meegenomen om te wisselen. Dit begon er al meer op te lijken, alleen was hij te klein voor het vrachtwagenwiel. Gelukkig krijg Jan toen de ingeving dat je het op zijn Engels moest uitspreken. Dus geen band, maar een 'bend'. Bo was net geweest en wij moesten de volgende band aankondigen. Dit konden we alleen niet doen voordat we voor Bo een ode hadden gezongen. Ze was namelijk jarig en Arie vond het geen probleem om haar namens de organistatie een cadeau aan te bieden. Bo genoot van onze ode (ja, je snapt het niet) en kwam ons later zelfs nog een keer bedanken.

Tijdens het optreden van de tweede band hebben wij lekkere broodjes en aardappelsalade gegeten die we allemaal zo mochten pakken. Een voordeel van het artiest zijn.

Ons tweede optreden was een cluedo. Vincent legde het spel uit en vroeg het beroep, de locatie en het moordwapen. Terwijl hij dit deed stonden Maaike, Arie en Ellen met een koptelefoon op te wachten. Vooraf hadden we nog besloten om niet in het gras te gaan liggen, maar dat leek Vincent toch wel leuk voor een strand...Toch bleek Maaike het strand een zorgboerderij te noemen, werd de slager een boer bij Ellen en de boterbloem een grassprietje bij Arie.

Ons derde optreden was de niet bestaande olympische sport in slow motion. Dit werd handtas werpen. Voor het eerst in de geschiedenis was het een wedstrijd tussen een man (Arie) en en vrouw (Ellen). Gelukkig was er voor deze speciale gelegenheid ook een scheidrechter aanwezig in de persoon van Jan. Maaike en Pieter leverden ondertussen het commentaar vanuit de studio. De verschillende technieken werden geprobeerd en Arie ging tegen de grond. Pieter en Maaike vroegen zich nog wel af of uit de dopingtest ook zou blijken of Ellen nu een man of ee vrouw was. Hier bestond namelijk nogal wat onduidelijkheid over en ook tijdens het interview kwamen ze hier niet achter.

Ons laatste optreden was een handen door. Met Jan als de handen van Pieter en Maaike als de handen van Vincent. Deze keer was Vincent de deskundige in hersengymnastiek. Pieter vroeg hem vanalles, maar het hele interview werd verstoort door een wesp. Dit maakte het kijken wel erg grappig, maar voor de spelers was het was meer een ontwijk de wesp competitie. De wesp kwam zelfs nog in de microfoon zoemen. Gelukkig werkte de geluidstechnicus goed mee door een plaatje te starten toen Pieter aangaf dat er tijdens een radio-uitzending wel geluid moest zijn. Er werd door het aanwezige publiek (toch snel een man of 25..) regelmatig gelachen (of gegniffeld zoals Vincent het noemde).

Al met al was het een geslaagde dag. Het was even wennen om weer op te treden in de buitenlucht en de organistatie wist zelf ook niet helemaal wat de bedoeling was, maar wij hebben een leuke dag gehad. Het publiek heeft een aantal keer gelachen en dat is toch waar we het voor doen. Vooral de handen door viel zeer in de smaak met dank aan de wesp.

Een geslaagd eerste optreden dus. Op naar de volgende! 

Verslag door Ellen