Observaties van de presentator
The morning after, 4 oktober – De eerste theatersportwedstrijd in 't Stamhuis zit er op. Gisteravond mocht ik het spektakel leiden dat LEF en de Impromaniacs uit Krimpen op de vloer legden. Het was een heerlijk avondje. LEF had zijn uiterste best gedaan om een sterk team op de been te brengen, dat na enkele wisselingen bestond uit Mirjam (captain), Sabine, Maaike en Ellen. Allemaal vrouwen dus. Als tegenwicht waren de rechters allebei mannen: Arie en Jan. Zeker ook vermelding verdienen onze vertrouwde gastpianist Luciën en onze nieuwe lichtman Ferry. En de prijzen die belangeloos ter beschikking werden gesteld door Frank.De Impromaniacs waren laat door een draadbreuk bij de spoorwegen maar hadden een schare fans meegebracht. De sfeer in de zaal was dan ook meteen goed. Het onmogelijke tossspel 'Speel een kinderliedje (Vader Jacob, Kortjakje) achteruit' werd door de gasten gewonnen.
Ze daagden uit tot "een korte scène" en deden zelf een drie-in-de-pan: een stukje dat eerst neutraal, toen met liefde, vervolgens in sinterklaasfilmstijl en ten slotte als reggae werd gespeeld. Rechter Bob en rechter Spons waren onder de indruk maar zuinig met de punten.
LEF stelde hier een djebberscène tegenover: de door Mirjam en Sabine onverstaanbaar goed gespeelde overval in de supermarkt werd sprekend nagespeeld voor Maaike en Ellen. Weer waren de rechters zuinig met de punten.
De tweede uitdaging kwam van LEF: een scène met een groot gebaar. De dames deden zelf een doventolk (Ellen) bij een zeehondenverzamelaarster (Mirjam). De Krimpenaren speelden een voor mij nieuwe vorm: de predikers. Twee predikers prediken terwijl de twee andere spelers drie door het publiek gegeven woorden uitbeelden – in dit geval hemelbed, enorm en zeuren. Een leuke vorm met veel woord én beweging. Wat waren de rechters weer zuinig met hun punten!
De tijd drong en daarom vroeg ik de teams om nog één korte scène voor de pauze. De Impromaniacs speelden Hans en Grietje in 60/30/10/5 seconden, bijzonder kritisch begeleid door rechter Bob. LEF deed een Boris, een spelvorm die we op de laatste training hadden ontdekt. Maaike werd schitterend gemarteld door de strenge ondervrager Mirjam, die uiteindelijk met hulp van de onzichtbare Boris een bekentenis loskreeg. Opnieuw waren de rechters zuinig, maar het publiek was terecht enthousiast over beide scènes en gaf de teams elk 5 punten bonus.
Na de pauze zaten alle acht spelers in de bioscoop. Altijd een mooie manier om gezamenlijk weer 'uit het niets' te beginnen.
Er was nog tijd voor twee uitdagingen. LEF vroeg om "een scène zonder zicht" en speelde haar specialiteit: de blinde cluedo. Hoe maak je een bibliotheek en een flosdraadje hoorbaar? Lastig, zo bleek, maar ook heel hilarisch! De Impromaniacs kwamen sterk terug met hun split-focusscène in bad- en babykamer. Geweldig en terecht – voor de verandering – hoog gewaardeerd door rechters en publiek.
De laatste beurt was aan de drie mannen en één vrouw van de gasten: een scène met… drie mannen! De seksslaaf, broer en cactus zongen een roerende ode aan hun overleden kapster. Jammer voor LEF, dat ook graag een ode had gespeeld maar nu noodgedwongen uitweek naar de djebberopera 'De drie musketiers gaan trouwen'. Deze kwam ondanks de opgezette keel niet helemaal uit de verf. Bovendien was het al de tweede LEF-djebber van de avond en misschien een beetje teveel van het goede. Ondanks verwoede pogingen van de nu echt corrupt geworden rechters gingen de meeste punten weer naar de Impromaniacs.
De avond werd harmonieus besloten met een onweerstaanbare onverstaanbare meezinger over ballet en rugby, waarbij zelfs de oude mannen in toga inhaakten. Toen was het prijsuitreiking, bar, opruimen en wegwezen.
Het was een heerlijke avond in een lekkere zaal. Met dank aan iedereen die heeft meegeholpen en zeker ook onze geweldige 'impromedestanders'. Zoals we bij de nazit al concludeerden: we hebben nog veel te leren maar we hebben ook weer veel geleerd. Veel blijven samenspelen, dan komen we er wel. Waar? Kom maar kijken! Of meedoen!!
Verslag door Pieter
Home