Lef op de slotmanifestatie Dag van de dialoog

Slotmanifestatie 'Dag van de Dialoog'

Wij vonden het een leuk idee om tussen de mensen te staan, wetende dat wij voor hen zouden gaan optreden terwijl zij daar geen idee van hebben. Nadat door de organisatie welkomstwoorden werden gesproken en enkele deelnemers naar hun ervaringen was gevraagd, vulde de klanken van 4 harpen (die werden bespeeld door leerlingen van de Muziekschool) de zaal. 

Na dit optreden richtte de presentatrice zich tot Pieter, die zich had genesteld tussen de deelnemers: “En u mijnheer, u was ook gesprekleider van een tafel?” Op meesterlijke wijze deed Pieter of deze vraag niet voor hem bedoeld was en keek om zich heen. “Eh… bedoelt u mij,” vroeg hij. Terwijl hij naar haar toe liep merkte hij op dat hij wel getraind was als gespreksleider maar geen tafel had en dat hij dit eigenlijk niet erg vond! Toen nam Pieter het gesprek over en hij vertelde dat wij (LEF) de avond op een ludieke manier zouden afsluiten met een optreden. Zoals afgesproken gingen wij met de rug naar de deelnemers staan, deden de kleding uit die de lefshirtjes bedekte en draaiden ons om. Dat moet wel een leuk gezicht geweest zijn.

Nadat Pieter op overtuigende wijze in een korte tijd de mensen warm had gemaakt begon ons spektakel.

Als eerste deden we een ‘dialoog met briefjes’, waarop citaten van deelnemers die we in de zaal hadden geïnterviewd. Corry en Sabine waren de jongeren die zich op hun hangplek op het Wormerplein aan het vervelen waren. Sabine deelde mee dat zij ‘na elven, echt niks meer deed’, maar dat zij als droom een ‘ruiterpad om Purmerend wilde’. Corry vond dit eigenlijk niks en dacht meer aan een ‘jachthaven met een eigen bootje.’ Zo ontstond het verhaal aan de hand van de gegevens op de briefjes. Uiteindelijk werden de jongeren Corry en Sabine door de buurtwerker Pieter met kop en kont via het ruiterpad in de jachthaven gegooid.

Vervolgens gaven wij handen en voeten aan de dialoog met een ‘handen door’ waarin de presentator van Radio Purmerend (Pieter) een lid van de Purmerendse Koningspoedelclub (Maaike) interviewde met de handen van Sabine en Frank. Terwijl de presentator het lid vragen stelde begon zij steeds handtastelijker te worden. Wat begon met onschuldige klopjes op zijn knie ontaardde al snel in een hinderlijk geruk aan zijn shirt. Tijdens het interview bleek dat de leden van de poedelclub er de gewoonte van maakten om samen met hun honden in bad te gaan. Bij dit idee al kreeg de presentator last van een spontane allergische reactie die gepaard gingen met heftige jeuk over z’n hele lichaam. Terwijl het lid van de poedelclub onverstoorbaar doorging met haar verhaal, was de presentator zich aan het krabben in een poging de jeuk te baas te worden. Uiteindelijk besloot de presentator het gesprek te staken en harpmuziek in te lassen.

De derde dialoog werd door ons gedaan in de ‘draaideur’. Pieter en Maaike waren druk bezig met het begraven en verslepen van overledenen, bij de roep van plus 1 van Sabine verdiepten Maaike en Corry zich in de ambtenarij, Corry en Frank hielden zich bezig met een verwarrende conversatie die over een koe ging. Pieter en Frank openden de dialoog waarbij Pieter zich op de grond liet zakken met de kreet “Ik voel mij een appel.” Terwijl Sabine ons draaiende hield, begonnen de dialogen steeds verwarrender te worden. De actie van de appelige Pieter om de lastige ambtenaren dan maar in de reeds gegraven kuilen op het kerkhof te gooien, maakte het tot een mooi einde.

Voor ons optreden werden wij beloond met een warm applaus met voor ieder een mooie bos bloemen. Het was weer een mooie avond die wij aan ons lijstje van ervaringen kunnen toevoegen. Ook de organisatie (Clup Welzijn) en de wethouder (Mona Keizer) waren enthousiast.

Frank.