Tumult kwam, won en bleef zitten!

Wat een leuk team!

Zaterdag 6 februari stond LEF in ’t Stamhuis, dat weer was omgetoverd tot een intieme improtempel door onze lichtwizard Ferry. Tegen Tumult, vier goed ingespeelde vrouwen uit Wijk bij Duurstede, speelden ditmaal Vincent, Corry, Frank en Maaike. De zeer enthousiaste presentatie was van Ursel en Ursula (Mirjam en Carlijn). Op het geheel werd streng toegezien door mevrouw Kriti Kaster en mr. Guido van Gister (Carry en Pieter).

De zaal zat goed vol met 42 betalende toeschouwers en onze gewaardeerde cultuurwethouder Mona Keijzer, toen het tossspel werd gewonnen door Tumult. Als scène met een conflict speelde Tumult een woord-op/woord-af waarin af en toe een mes werd gemist, verwoed werd gestofzuigd en iets met een tulp gebeurde. De rechters waren niet onder de indruk maar de kop was eraf! LEF kwam, in de oogverblindend strakke nieuwe turkooizen shirts met gestileerde fret, hier overheen met een Robinson in het stadhuis, die ten slotte door Maaike in haar eentje werd gespeeld – al had ze geen nummertje.

LEF daagde vervolgens uit tot een scène met een bewogen dag. Simon de klusser (uit het publiek) zal zich nog lang heugen hoe hij op de dag van zijn broers bruiloft een schrootjesdeur zag mislukken en niet naar de kroeg mocht! Waarna Tumult zich sterk revancheerde met een historische spacejump rond James Cook, een telefoon, de dood van de onvermijdelijke Michael Jackson en, nee niet Big Ben maar de big bang! Onnavolgbaar goed, vond de jury.

In de laatste uitdaging voor de pauze vond Tumult het tijd worden voor iets muzikaals. Les tumultueuses brachten zelf een prachtige ode aan hun eigen dode, ritmisch strak en deels zelfs op rijm. LEF sloeg direct terug met een ‘neem mij’, eigenlijk ook een ode, waarin Frank en Maaike dongen naar de hand van Peter, alweer een publiekslieveling. Hij zwichtte ten slotte, begrijpelijk, voor de charmes van Frank.

Na de pauze zongen de teams gezamenlijk een parelketting (een gezongen verhaal waar steeds een speler met een zangregel bijkomt) over strooizout. Daar blijk je verrassend veel mee te kunnen doen, en als het op is doe je net als Corry geitenwollen sokken aan.

Toen ging de beurt weer naar LEF. Dat zette een ‘morning after’ neer. Geert Wilders (Vincent) en Napoleon (Frank) werden in één bed wakker alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Wat in de theatersport natuurlijk ook zo is! De verwarring was groot maar uiteindelijk kwamen de twee wereldburgers weer tot zichzelf. Even verwarrend, maar heel geslaagd, was het ‘sprookje anders’ van Tumult. Zelden heeft Purmerend zo’n hilarische versie van Assepoester gezien. Het publiek was laaiend enthousiast, maar de rechters waren anderszins laaiend: de poep- en piestaal van ene Gieldela Toeret ging hun door merg en been. Voor straf moest de betrokken actrice in de volgende LEF-scène als kameel optreden.

Tumult deed nog een beginzin/eindzin in het bejaardenhuis, LEF in slow motion een wedstrijd kurkentrekken, gevolgd door een Pavlov. Daarin werd alweer zulke vuile taal gebruikt, dat in de laatste scène van de avond Maaike als boom last had van zwaartekracht tijdens het songfestivallied van Mongolië en Vincent als auto de zangeres uit Spanje overreed. 

Dat deed de deur dicht. Het publiek had het laatste woord en wees Tumult als winnaar aan. En weet je wat zo gezellig was? Het team van Tumult bleef nog lang bij de nazit. Een club naar ons hart!

In de kleine uurtjes pakten ook de laatste LEF’ers hun biezen, sponzen en scorebordjes en werd het weer rustig in ’t Stamhuis. Tot 8 mei…

Geschreven door Pieter